Info

Liebe Freunde der Musik,

es ist mir eine grosse Freude, Sie einladen zu dürfen, sich ein paar Chansons anzuhören.                                                                                                    

Die Texte der Lieder ermöglichen mir,  Sprachen besser zu lernen und die Intention von Musik zu verstehen.  So kann ich ganz in die Welt der Chansons eintauchen.

Viele Grüsse,

Pieter Van Kerckhoven

www.museum-Aarschot.be  ist ein anderes Project von Pieter Van Kerckhoven.

Mevrouw, Geachte Heer,

met groot genoegen nodig ik u uit voor het beluisteren van enkele liedjes.  Het programma bestaat uit Frans-, Duits- Engels- en Nederlandstalige liedjes.

Pieter Van Kerckhoven

Chers internautes,

c’est avec grand plaisir que je vous invite à écouter quelques chansons.  Sur le programme il y a de chansons françaises, allemandes, anglaises et néerlandaises.

Je chante en l’honneur des auteurs, compositeurs et chansonniers.

Pieter Van Kerckhoven

Le site www.museum-Aarschot.be  est un autre project de Pieter Van Kerckhoven.

 

Madame, Monsieur,

С большим удовольствием я имею честь пригласить Вас услышать в моём исполнении несколько песен.

В программе будут представлены в основном старинные французские песни. Также, несколько песен я спою для Вас на немецком и голландском языках.

Мое исполнение это еще один знак благодарности и почтения, которые я испытываю к авторам и исполнителям этих произведений.

Вы можете меня поддержать своими комментариями в социальных сетях,

Заранее благодарю Вас,

Искренне Ваш,

Pieter Van Kerckhoven

P.S. Я бельгиец родом из Фландрии, в настоящее время проживаю в Париже. Я восхищаюсь Россией и изучаю русский язык в «Российском Центре науки и культуры». Регулярно приезжаю в Россию и через какое-то время надеюсь осуществить свою мечту и научиться исполнять прекрасные русские песни на русском языке.

Fragment uit boek – Het Oliemannetje – toplobbyist in Europa – Wytze Russchen – blz. 40-41-42 – periode 1995

“Mijn eerste liefde was een notariszoon.  Pieter uit Aarschot.  Goed tegen de heimwee, hij zorgde voor een “plezante” cultuurshock.  Want Pieter was een gourmand.  Hij reed op een motor en hem was het alle dagen feest.  Nou zijn de meeste Belgen verzot op lekker eten, maar ik was toen nog niet veel gewend.  Ja, in Drachten gingen we een keer per jaar naar de Chinees of in de latere jaren werd wel eens een pizza besteld, maar voor de rest was het prakken en stampen geblazen.  Steeds thuis, rond een uur of halfzes.  Boerenpot.  Pieter heeft me leren eten.  En dat was bij lange na geen kwestie van geld of luxe.  Wel van traditie en smaak, het eten waarderen, kritisch genieten, kortom iets dat in Friesland niet altijd standaard in de bagage zit.  

“Waar hebt ge vandaag goesting in? ”  Eén van de mooiste Vlaamse woorden, goesting.  

Pieter had vaak goesting.  Zei ik spaghetti, dan dacht ik thuis of om de hoek een bolognaise te gaan eten.  Beiden waren geen optie voor Pieter.  De beste spaghetti at je op de Heysel, dus wij voor een pasta van zeven euro op de motor naar een buitenwijk.  Compromissen waren niet toegestaan.

Mosseltijd?  Hop, helm op en naar Koekelberg.  Daar, aan de voet van de Balisiek, offreerde Brussel haar beste schaal-en schelpdieren.

Een enkele keer mocht ik het restaurant kiezen.  Maar per defenitie werd Pieter onwel.  Hoe kon ik zo’n slecht etablissement voorstellen?  Dagen maagpijn!  Hollanders waren culinaire barbaren en ik ja, ik was een DiepFries avant la lettre die veel opvoeding benodigde, daar wilde Pieter wel in voorzien. Pieter  was overigens vaste klant in Le CanCan.  Later bleek hij daar ook de hele menukaart had “afgewerkt”.

Hij kwam wel eens in mijn zolderkamertje maar hield dat nooit lang vol.  Pieter was gewend aan grote villa’s met lange oprijlanen en weelderige tuinen.  Toch had ie voor mij gekozen.  Althans dat dacht ik.  Soms gingen we op de Ducati naar zijn ouderlijk huis.  Rozentuinen, zwembaden en gouden kranen.  Maar bovenal doodongelukkige mensen.  Dat is ook de rode draad : geld en geluk  in onevenredige balans.  Maar niet getreurd, Pieter woonde ook boven de notarispraktijk.  Daar bedreven we meestal de liefde.  Met op stip qua ligging z’n vaders bureau of de piano.  Ik dacht wel eens dat Pieter zo wraak nam, later bleek dat zijn wrok tegen pa wel erg diep zat, zo vaak moest Pieter  wraak nemen.  With or without me.

…Binnen of buiten, het maakte Pieter niet veel uit.  Hij was meer een multiwipper.  

…Ik heb nog elke dag profijt van wat ik van de Pieter uit Aarschot heb geleerd, op vele fronten.  Bovendien voelde ik me zo nog sneller thuis in België.   Mercikes!   

Wytze Russchen.  werd alom beschouwd als een van de meest invloedrijke Nederlanders.  Hij was het Friese oliemannetje in Brussel – deed deuren open die voor anderen gesloten bleven.  Zijn boek laat de lezer meekijken in de machinekamers van de macht.  Een reeks grote namen passeert de revue, van Barosso, Kroes tot Van Rompuy.  Op vermakelijke wijze beschrijft hij zijn belevenissen as lobbyist met als belangrijkste wapens zijn koppigheid, veerkracht en onnavolgbare humor.  Wytze lijdt aan parkinson.  De opbrengst van het boek gaat naar parkinson-research.  Wytze woont nu in Barcelona.

Extrait du livre – Wytze Russchen – Top lobbyiste en Europe –

Mon premier amour était un fils de notaire,  Pieter d’Aarschot.  Super contre la mélancholie, il était là pour une touche amusante.  Pieter était un gourmand.  Il roulait en moto et avec lui c’était tout les jours la fête.  La plupart des Belges adorent la bonne nourriture, mais moi, j’étais habitué à pas grand chose.  À Drachten (La Frise, Pays-Bas) on allait chez le Chinois 1 fois par an où plus tard on commandait une pizza, c’était toujours très sobre,  souper à la maison, vers 17:30 heures.  Pieter m’a appris à manger, à apprécier la nourriture, à profiter toujours en restant critique en sortant du standard.  Et ce n’était pas du tout une question d’argent.  Plutôt une question de tradition et bon gout.

“De quoi as-tu envie”?   me demandait-il.

Pieter avait souvent envie.  Je disais spaghetti, je pensais manger une bolognaise à la maison ou au restaurant du coin.  Ces deux options ne convenaient pas à Pieter qui choisissait de prendre la moto pour manger les meilleurs des pâtes en banlieue, au Heysel.   Tout compromis était interdit.

Saison des moules?  Hop, le casque sur la tête et on allait vers Koekelberg.  Là, au pied de la Basilique, Bruxelles offrait ses meilleurs crustacés et coquillages.

Si je proposais un restaurant,  Pieter avait un malaise.  Comment pouvais-je choisir un établissement aussi minable?   Pendant des jours il avait mal au ventre.  Les Hollandais étaient des barbares culinaires et moi oui, j’étais un  DiepFries (un Frise congelé) avant la lettre lequel avait besoin de beaucoup d’éducation.   Pieter voulait bien m’éduquer.  Il était d’ailleurs un client fidèle du bar Gay “Le Can-can” où il  semblait avoir “consommé” tous les menus là-bas.

De temps en temps il venait dans ma petite chambre au grenier mais il ne pouvait pas y rester longtemps.  Pieter était habitué à de grandes villas avec de longs chemins privés et des parcs somptueux.  Pourtant il m’avait choisi.  Enfin, c’est ce que je pensais.  De temps à autre on partait en Ducati à la propriété de ses parents:   jardins de roses, robinets dorés et piscine.  Mais surtout des gens tellement malheureux.  L’argent ne fait pas le bonheur.  Mais pas de problème, Pieter habitait aussi au dessus de l’étude notariale.  C’est là qu’on faisait l’amour.  Sur le bureau de son père ou le piano à queue .  Parfois je pensais que Pieter voulait se venger de son père.  Avec ou sans moi.

Aujourd’hui je profite encore de ce que j’ai appris de Pieter d’Aarschot, à tous les niveaux.  En plus avec lui je me sentais très vite à la maison en Belgique.  Mercikes!

Wytze Russchen.

Pieter mijn PrimaverO
Zo nu en dan denk ik terug aan mijn groene jaren. De jaren van onbezonnen maagdelijkheid. Maar vooral denk ik dan terug aan hoe er een einde kwam aan dat tijdperk. En daar kom jij dan in beeld. 
Jij hebt mij mijn eerste seksuele ervaring geschonken. En je hebt het misschien nooit geweten, maar het was fantastisch. De juiste setting. Vol warmte, passie en geilheid. Ongeforceerd met ruimte voor mijn onervarenheid. Ik had het mij niet beter kunnen toewensen. En misschien was het niet helemaal bewust, maar je gaf mij een enorm cadeau waarvoor ik je nog steeds dankbaar ben. 
Vandaar mijn interesse in jouw reilen en zeilen. Ik wil gewoon weten dat het goed met je gaat. 
Zelf woon ik nog steeds in B. Al 24 jaar samen met mijn trouwe, nou ja niet helemaal 😏, huisgenoot G. En verder vlieg ik nog steeds de wereld over. Voorlopig nog als Captain B737 op Europa. Dus ook Hamburg. Later dit jaar of begin volgend jaar ga ik waarschijnlijk weer in opleiding voor Captain Intercontinentaal. 
Het zou inderdaad leuk zijn om je weer een keer tegen te komen. Wie weet op een stop in Hamburg. En anders gewoon in onze bakermat. 
Liefs
L.  

  • In oktober 2000 werd Pieter als lijstduwer voor de VLD verkozen in de gemeenteraad van Aarschot. Het aantal voorkeurstemmen dat hij kreeg plaatste hem meteen op de vijfde plaats.  Een hele uitdaging dus. “Ideeën over het beleid haal je op straat, bij de Aarschottenaars zelf, maar ik vind ze ook door in andere steden op zoek te gaan en te vergelijken”, zegt nieuwkomer Pieter Van Kerckhoven. (Gazet van Antwerpen, 2002)
  • Pieter Van Kerckhoven pleit voor het bouwen van een parking voor en een deel onder het stadspark.  Een aannemer heeft plannen klaar voor een parking vlak voor het stadhuis zodat het park zelf ongeschonden blijft. (De Weekkrant, 2003)
  • Pieter Van Kerckhoven schonk een saxofoon bariton uit 1919 aan het Museum voor Heemkunde in Aarschot.  Volgende tekst werd in het instrument gegraveerd : Fabrication Supérieure&Artistique – Cercle Royal d’Aerschot. 
  • In 2018 schonk Pieter Van Kerckhoven zijn bibliotheek aan de Stedelijke bibliotheek van Aarschot.
  • Eerder zorgde Van Kerckhoven voor ophef door zijn plannen voor een tramlijn dwars door Aarschot.  Zijn pleidooi om de kerk van de Gijmel in te richten als bowlingzaal botste op felle kritiek van cd&v. (De Standaard, 2006)
  • Waarom breken we het stadhuis niet af? Het is een architecturaal misbaksel en is veel te dominant tegenover het mooie park en de omliggende gebouwen. (HLN, 2006)

http://www.museum-aarschot.be/wp-content/uploads/2018/12/thumbnail_IMG_5819-1024×715.jpg